badania.org

Testy i kwestionariusze

DES — Skala Doświadczeń Dysocjacyjnych

dr Błażej Mroziński · adiunkt SWPS, psychometra

Opublikowano: · aktualizacja:

Pełna nazwa
Dissociative Experiences Scale (Skala Doświadczeń Dysocjacyjnych)
Co mierzy
Nasilenie i częstość doświadczeń dysocjacyjnych w życiu codziennym
Skale / wymiary
jeden wynik ogólny (średnia nasilenia)
Liczba pozycji
28
Zastosowanie
dorośli, samoopis
Autorstwo
Bernstein, Putnam, 1986

DES to samoopisowe narzędzie przesiewowe służące do oceny, jak często i jak silnie ktoś doświadcza zjawisk dysocjacyjnych. Powstało w połowie lat 80. i stało się najczęściej używanym przesiewem dysocjacji w badaniach i praktyce.

Co mierzy

Dysocjacja to nie jedno zjawisko, lecz kontinuum. Na jednym jego krańcu są doświadczenia całkiem zwyczajne — zamyślenie w trakcie jazdy, „wyłączenie się” podczas czytania. Na drugim — wyraźne przerwy w poczuciu ciągłości tego, co się przeżywa, robi i pamięta.

DES mierzy częstość i nasilenie takich doświadczeń w codziennym życiu. To pomiar wymiaru: nie pyta „czy zaburzenie dysocjacyjne”, tylko „jak silnie obecne są te doświadczenia”.

Jak jest zbudowana

Narzędzie liczy 28 pozycji, w każdej osoba ocenia, jak często dane doświadczenie ją dotyczy. Wynik ogólny to średnia — im wyższa, tym większe nasilenie. To jeden z powodów popularności DES: jest darmowy, krótki w wypełnieniu i prosty w obliczeniu.

Konkretne progi nasilenia interpretuje się w odniesieniu do badań i kontekstu, dlatego nie podaję tu liczb wyrwanych z tła. Sama struktura jest celowo prosta — DES ma być sitem, nie pełną oceną.

Gdzie są granice

Pierwszy: to przesiew, nie diagnoza. Wysoki wynik mówi „warto się przyjrzeć”, a nie „to zaburzenie dysocjacyjne”. Diagnoza powstaje w procesie, z połączenia wyniku z wywiadem i obserwacją.

Drugi: jako sito DES ma świadomie nastawioną czułość kosztem swoistości — wyłapuje dużo, więc część wyników dodatnich nie potwierdzi się w dalszej ocenie. To cecha, nie wada: lepiej, by przesiew czegoś nie przeoczył, niż żeby przedwcześnie odrzucał.

Trzeci: samoopis jest wrażliwy na autopercepcję i kontekst. Łagodne doświadczenia dysocjacyjne są częste i nieszkodliwe — dopiero ich nasilenie i utrzymywanie się nadaje im znaczenie kliniczne, a tę granicę wyznacza specjalista.

DES dobrze robi to, do czego służy: szybko i tanio sygnalizuje, czy obszar dysocjacji wart jest pogłębienia. Jeśli projektujesz przesiewy, w których czułość, próg i dalsza ścieżka oceny mają być przemyślane, a nie przypadkowe — chętnie pomogę je dobrać.

DES jest szeroko dostępnym narzędziem przesiewowym używanym w badaniach. Opisuję tu narzędzie; nie reprodukuję jego pozycji ani interpretacji progów.

Najczęstsze pytania

Czy DES rozpoznaje zaburzenie dysocjacyjne?

Nie. DES to przesiew — sygnalizuje, że doświadczenia dysocjacyjne są na tyle nasilone, by pogłębić ocenę. Rozpoznanie stawia się w procesie diagnostycznym, nie na podstawie samego wyniku.

Co mierzy DES?

Częstość i nasilenie doświadczeń dysocjacyjnych w codziennym życiu — od zwykłego zamyślenia po wyraźniejsze przerwy w poczuciu ciągłości doświadczenia. Wynik to średnia z 28 pozycji.

Czy każdy wysoki wynik oznacza patologię?

Nie. Łagodne doświadczenia dysocjacyjne są powszechne i niegroźne. Dopiero wysokie i utrzymujące się nasilenie jest sygnałem do pogłębionej oceny — i to specjalista odróżnia normę od problemu.